เคยซื้อหนังสือของ คุณวินทร์ เลียววาริณ อยู่หลายเล่ม

อ่านแล้วรู้สึกดี วันนี้เลยนำเสนอภาพเหล่านี้

ภาพกำลังใจสำหรับวันที่หม่นหมองและซึมเศร้า

ซึ่งภาพและข้อความเหล่านี้มาจากหนังสือของคุณวินทร์เองทั้งหมด ได้แก่

‘รอยเท้าเล็กๆ ของเราเอง’, ‘ความฝันโง่ๆ’ และ ‘เบื้องบนยังมีแสงดาว’

(สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์)

สามารถ ดูรูปภาพชุดอื่นๆ เพิ่มเติมได้ที่ winbookclub

จงใช้เพื่อนเป็นที่ปรึกษา ไม่ใช่ให้นำทาง – วินทร์ เลียววาริณ – รอยเท้าเล็กๆ ของเราเอง

เรียนรู้ที่จะรับคำวิพากษ์เช่นเดียวกับคำชม เพราะคำวิพากษ์ก็เหมือนยาขมใช้เป็นกระจกเงาสะท้อนตัวเองได้ – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

คนจำนวนมากไปไม่ถึงความฝัน มิใช่เพราะพวกเขาอ่อนด้อยกว่าคนอื่น หากเพราะพวกเขาทิ้งความอดทนไว้กลางทางต่างหาก – วินทร์ เลียววาริณ – รอยเท้าเล็กๆ ของเราเอง

หากไม่มีกลางคืน หิ่งห้อยคงไม่สามารถเปล่งแสงแสนสวยออกมาให้เราชม หากไม่มีอุปสรรค เราก็คงไม่มีวันใช้ขีดความสามารถของเราถึงที่สุด – วินทร์ เลียววาริณ – รอยเท้าเล็กๆ ของเราเอง

เรียนรู้ที่จะอยู่กับการเปลี่ยนแปลง และพร้อมรับความเปลี่ยนแปลง – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

ใช้เวลาปัจจุบันไปกับอดีตและอนาคตเป็นการลงทุนที่สูญเปล่า – วินทร์ เลียววาริณ – ความฝันโง่ๆ

ใช้ชีวิตครบรส บางครั้งสุขด้วยรสหวานของรัก บางทีขมด้วยความผิดหวัง เค็มด้วยหยาดเหงื่อของความอดทน เผ็ดด้วยการทดลองทำสิ่งที่ไม่เคยกล้าทำมาก่อน – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

ทัศนคติต่อปัญหาสำคัญมากกว่าตัวปัญหาเอง ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นปัญหา มันก็เป็นปัญหา ถ้าคิดว่ามันเป็นปัญหาใหญ่ มันก็เป็นปัญหาใหญ่ และถ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็ก มันก็รบกวนเราได้แค่ ความไม่สะดวกเล็กๆ – วินทร์ เลียววาริณ – ความฝันโง่ๆ

ความเป็นมนุษย์มิได้วัดกันที่หน้าตา แต่ที่ขนาดของหัวใจ – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

วันเกิดคือวันที่เราเปิดโลกใหม่ วันตายคือวันที่เราหยุดเรียนรู้ – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

ไม่มีความมืดใดที่คงอยู่ตลอดกาล – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

หนทางยิ่งขรุขระ การไปถึงจุดหมาย ยิ่งน่าจดจำ – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

ใช้สมองเรียนรู้วิธีแล่นเรือ ใช้หัวใจเลือกจุดหมายปลายทาง – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

ไม่มีนิสัยเสียใดที่แก้ไม่ได้ อยู่ที่แก้ง่ายหรือยากต่างหาก เริ่มต้นที่ว่า อยากแก้นิสัยเสียนี้หรือไม่ – วินทร์ เลียววาริณ – เบื้องบนยังมีแสงดาว

“ทัศนคติต่อปัญหาสำคัญมากกว่าตัวปัญหาเอง

ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นปัญหา มันก็เป็นปัญหา

ถ้าคิดว่ามันเป็นปัญหาใหญ่ มันก็เป็นปัญหาใหญ่

และถ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็ก

มันก็รบกวนเราได้แค่ “ความไม่สะดวกเล็กๆ”

จากเรื่อง ความฝันโง่ๆ ของคุณวินทร์ เลียววาริณ

ขอบคุณ winbookclub

ถ่านนาฬิกาความรัก

บ่อยครั้งที่ ความรัก ทำให้เราลืมไปในหลายๆ สิ่ง
ลืมว่า…

เราเคยกินข้าวคนเดียว. . . โดยไม่รู้สึกเหงา
เราถือกระเป๋าเองได้. . . โดยไม่รู้สึกหนัก
เคยเดินกลับบ้านคนเดียว. . . โดยไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องยาก

ยิ่งกับความรัก ที่คบกันเนิ่นนาน
ยิ่งเนิ่นนาน ความผูกพันก็ยิ่งมาก
เมื่อความผูกพันเริ่มมาก ชีวิตเราก็มีแต่ ความเคยชิน

เคยชินที่จะกินข้าวกับเขา ดูหนังกับเขา
เดินกลับบ้านกับเขา โดยมีเขาเอื้อมมือมาถือกระเป๋าให้
ความรัก ไม่ได้ทำให้ผู้หญิงอ่อนแอลงหรอก
แต่ความรัก มักทำให้ผู้หญิงลืมการใช้ชีวิตคนเดียว

ไม่ต่างจากนาฬิกาแขวนผนัง ที่เดินบอกเวลาไปเรื่อยๆ
โดยลืมไปว่าที่นาฬิกาเดินได้นั้น เพราะมีถ่านให้พลังงานอยู่
ดังนั้น จึงมีความเป็นไปได้ว่าถ่านจะหมด
เป็นไปได้…พอๆ กับความรักที่เคยมีมาจะหมดลง

ซึ่งถ้าวันที่ถ่านหมดมาถึงจริงๆ
ถึงแม้สองเข็มนาฬิกาจะหยุดเดิน แต่เชื่อไหมว่า…เวลายังเคลื่อนไป
เวลาบนโลกนี้ไม่ได้หยุดเหมือนสองเข็มนาฬิกา
ความรักที่หมดลงแล้วนั้น ก็เช่นกัน

ความรักหมด แต่ไม่ได้หมายความว่า “ชีวิต” จะหมด
ชีวิตของเรา ยังก้าวเดินต่อไปได้เสมอ

อาจเหงาบ้าง ที่ต้องกลับมากินข้าวคนเดียว เดินคนเดียว
อาจเจ็บปวดบ้าง ที่เบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยไม่ปรากฏบนหน้าจอบ่อยๆ อีกแล้ว

แต่เชื่อไหมว่า ก่อนหน้าที่ไม่มีเขา เราก็ยังอยู่อย่างมีความสุขได้

หากชีวิตคือนาฬิกา และ เข็มสองเข็มคือความรัก

มันก็ยังมีโอกาสที่จะใส่ถ่านความรักก้อนใหม่อยู่ทุกเวลา และเข็มสองเข็มก็ยังมีโอกาสเริ่มเดินต่อไปอีกครั้งหนึ่ง. . .

งานแสนหนัก…

ทางแสนไกล…
ใครต่อใคร…
ทะยอยกันแซงหน้าเราไป…

เหนื่อยเหลือเกิน…
กับภาระบนบ่า
มีทางจะลดภาระลงบ้างหรือไม่

ตัดสินใจ…
ลดภาระที่แบกอยู่

เบา…
สบายกว่าเดิมมากเลย

เพื่อให้เดินทางสะดวกขึ้น ลดลงอีกสักนิดดีกว่า…

ขึ้นมาอยู่แถวหน้า…
แซงคนอื่นได้สบาย (คนอื่นขาดไหวพริบ ไม่รู้จักลดภาระเหมือนคนฉลาดอย่างเรา)

อะไรกันนี่
ข้างหน้าเป็นทางขาด จะข้ามไปได้อย่างไร

เมื่อคนข้างหลัง…
ที่แบกภาระเต็มที่…
เดินมาถึง

จึงได้รู้ว่า…
ภาระที่เขาแบกไว้มาตลอดหนทางอันยาวไกล…
ที่แท้…
คือสะพานที่ใช้ทอดไป…
เพื่อข้ามทางขาด

รีบใช้ของเราเอง…
จะได้ข้ามตามไปบ้าง…

แต่…

ทำไมเป็นแบบนี้

ข้ามไปไม่ได้ เพราะใคร

เพราะตัวเอง… ขาดความเพียร

ขาดความมานะ… ความพยายาม ขาดความมุ่งมั่น

ขาดความตั้งใจจริง

ดังนั้น เราควรทำงานที่รับผิดชอบในปัจจุบันให้ดีที่สุด

อย่าคิดลดงานลง เพราะเห็นแก่ความสบาย

เพราะ… งานคือสะพานสู่ความสำเร็จในภายหน้าของเราเอง

เรื่องนี้ ได้รับจาก forward mail เป็นเรื่องความรักของคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังจะแต่งงานกัน แต่มีเหตุบางอย่างทำให้ไม่ได้แต่ง เพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น ลองอ่านกันได้เลย

มีชายหญิงคู่หนึ่งรักกันมาก  คบกันมา 3 ปี ทั้ง 2 ตกลงจะแต่งงานกัน

เมื่อกำหนดวันเรียบร้อย  ฝ่ายชายเองก็รอคอยวันที่จะแต่งงาน

ต่อมาไม่นานฝ่ายชายรู้ข่าวว่า  คู่รักของตนแต่งงานกับคนอื่นอย่างกะทันหัน

โดยฝ่ายหญิงเองก็เต็มใจ  ไม่ได้ถูกบังคับแต่อย่างใด

เมื่อได้ทราบข่าว  เขาทั้ง งง และ เสียใจ มาก

ร้องไห้ไม่กินไม่นอน  ไม่นานก็ป่วยหนักเพราะตรอมใจ

เวลาผ่านไป  ฝ่ายชายป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆไปหาหมอเท่าไหร่ก็ไม่ดีขึ้น

ขณะที่นอนซมอยู่ที่บ้านนั้น  มีหลวงตาแก่ๆผ่านมา

เมื่อมาถึงหลวงตาหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน  แล้วมองเข้าไปในบ้านจึงเคาะประตู

เด็กรับใช้ออกมาเปิดประตูพบว่า  เป็นพระ  จึงบอกว่า ไม่ทำบุญนิมนต์ข้างหน้า

หลวงตายิ้มอย่างมีเมตตาแล้วพูดว่า อาตมาไม่ได้มาบิณฑบาต

ในบ้านมีคนป่วยใช่มั้ย  อาตมาพอมีความรู้ทางด้านการแพทย์นิดหน่อย

ไม่รู้จะพอช่วยได้รึปล่าว เด็กรับใช้ได้ฟังก็อึ้งแต่ก็บอกว่าตัดสินใจเองไม่ได้

ต้องขอไปถามเจ้านายก่อน เด็กรับใช้เดินเข้าไปในบ้านถามเจ้านาย

เจ้านายตอบอย่างตัดรำคาญว่าอยากเข้ามา  ก็เข้ามา!

เมื่อหลวงตาเข้าไปพบที่ห้องนอนพบว่า

ชายคนดังกล่าวนอนอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียง

สีหน้าซีดเซียว  ร่างกายซูบผอมประหนึ่งครึ่งคนครึ่งศพ

เด็กรับใช้นำน้ำมาถวายหลวงตา  พร้อมจัดเก้าอี้ถวายข้างๆเตียงของชายคนนั้น

หลวงตายิ้มแล้วพูดว่าอาการหนักเลยนะ

ชายคนนั้น  นิ่งเงียบไม่สนใจในสิ่งที่หลวงตาพูด

หลวงตาตรวจอาการพอเป็นพิธี  จึงกล่าวว่า  โทรมมากเลยนะ

ชายคนนั้นไม่สนใจ หลวงตาบอกว่าไม่เชื่อ  ลองมองที่กระจกสิ

ชายคนนั้นไม่สนใจ  แต่ขณะที่หางตาชายไปที่กระจกแต่งตัวในห้องนอน

เขามองเห็นภาพของคนที่รักอยู่ในนั้น  ไม่นานภาพของคนรักก็ค่อยๆจางหายไป

กลายเป็นภาพทิวทัศน์ชายทะเล

ที่ชายทะเลแห่งนั้นเงียบสงบ ไม่มีคนผ่านไปมา

ขณะที่ชายคนที่ป่วยนั้น  มองภาพในกระจกด้วยความสนใจนั้น

เขาพบว่า  มีศพหญิงสาวนอนเปลือยกายอยู่ที่ชายหาด

เวลาผ่านไปสักครู่ มีชายคนหนึ่งเดินผ่านมา

เขามองเห็นศพหญิงคนนั้นด้วยความรังเกียจ  แล้วเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ต่อมาพักใหญ่มีชายอีกคนหนึ่งเดินผ่านมา  เขามองเห็นศพนั้น

เขาสงสารจึงถอดเสื้อนอกออกมาคลุมร่างของหญิงคนนั้น  แล้วเดินจากไป

พักใหญ่ๆอีกเช่นกัน มีชายอีกคนเดินผ่านมา

เขาพบคนนอนมีผ้าคลุมอยู่  จึงเปิดออกดู  เมื่อพบว่า  เป็นศพ

ด้วยใจสงสาร  จึงจะฝังให้เรียบร้อย  แต่ก็ไม่มีเครื่องมือจะขุด

เขาจึงตัดสินใจใช้มือทั้ง 2 ข้างๆ ค่อยๆกอบทรายขึ้นมา

เขาทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนเย็น  พอได้หลุมใหญ่พอสมควร

จึงได้ฝังศพผู้หญิงคนนั้นเรียบร้อยแล้วจากไป

จากนั้นภาพในกระจกก็เปลี่ยนเป็นภาพของศพหญิงคนนั้น

และก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นภาพของหญิงคนรัก เขาได้เห็นก็ตกใจ

พอสักพัก ก็ปรากฏเป็นภาพชายคนที่ 2

แล้วก็ค่อยๆจางหายไป  เหลือแต่เงาของตัวเองในกระจก

ทันใดนั้นหลวงตาพูดว่า

‘ทีนี้เข้าใจรึยัง
ศพนั้นคือคู่รักของโยม ชายคนที่ช่วยฝังศพเธอ
ผูกวาสนากับเธอหนึ่งชาติ ชาตินี้เธอเลยแต่งงานกับเขา
ส่วนโยมช่วยคลุมศพเธอ จึงผูกวาสนา 3 ปี ตอนนี้ครบ 3 ปี
วาสนาสิ้นแล้วก็ต้องจากกัน’

เมื่อชายคนนั้นฟังจบ ก็กระอักเลือดออกมา
เด็กรับใช้ตกใจมาก หลวงตายิ้มแล้วบอกว่า
‘โยมรอดแล้ว เมื่อกี้โยมกระอักเลือด เอาเลือดเสียออกมาแล้ว’

ต่อมาไม่นานชายคนนั้นก็ได้ออกบวชในที่สุด

———————————————-

คนเราเจอกันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ความสัมพันธ์ พ่อ,แม่,พี่,น้อง,ญาติ,เพื่อน,ศัตรู,คนรัก ฯลฯ
ไม่ใช่ของเลื่อนลอย เมื่อมีวาสนา ไม่ต้องเรียกร้อง ถึงเวลาก็มาเจอกัน

เมื่อสิ้นวาสนาก็ต้องจากกัน รั้งยังไงก็ไม่อยู่
ในตอนที่ยังไม่จากกันนี้ คุณได้ทำดีต่อคนของคุณหรือยัง
เพราะถึงเวลาที่ต้องจากกันไม่ว่าคุณจะมีเงินหรืออำนาจล้นฟ้า
ก็เรียกมันกลับคืนมาไม่ได้
ทำดีต่อกันไว้ดีกว่าเพราะไม่มีใครรู้ว่าเราจะต้องจากกันเมื่อไหร่