เมื่อวานได้มีโอกาสไปยืมหนังสือที่ห้องสมุดมา

เรายืมหนังสือชื่อว่า “ภูมิคุ้มใจ” ของ “เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย”

อ่านแล้ว ได้ข้อคิดอะไรดีๆ เยอะเลย

ติดใจข้อความนี้ เลยเอามาแปะ

“ดอกไม้…เหี่ยวเฉาโรยราไปตามกาลเวลาที่ผันเปลี่ยนและวิถีธรรมชาติ
แต่ธรรมชาติของรัก ปราศจากฤดูกาลและดำเนินไปตามวิถีของหัวใจอันไร้ขอบเขตเท่านั้น “

เดี๋ยวนี้ ฟุ้งซ่านมากๆ นอนก็นอนไม่ค่อยจะหลับ อะไรก็ไม่รู้อยู่เต็มหัว

พยายามทำใจให้สงบ ก็ยากเหลือเกิน…