ความโกรธ
28 06 2009ความโกรธเกิดขึ้นในกรณีต่างๆ ดังนี้
เขาพูดความจริงโดยหวังดีต่อเรา แต่ไม่ถูกใจเรา….เราโกรธ
เขาพูดธรรมดา แต่ไม่ถูกใจเรา….เราโกรธ
เขาไม่พูด ไม่ถูกใจเรา….เราโกรธ
เขาคิดว่าเขานินทาเรา (ที่จริงเขาไม่ได้นินทาเรา)….เราโกรธ
เขาว่าเรานินทาเขา (แต่เราไม่ได้นินทาเขา)….เราโกรธ
เราเข้าใจผิดว่าเขาทำผิด (ทั้งๆ ที่เขาทำดี)….เราโกรธ
เขาเข้าใจผิดว่าเราทำผิด (ทั้งๆ ที่เราทำดี)….เราโกรธ
เขาหน้าบึ้ง ใจไม่ดี เรารู้สึกว่าเขาไม่พอใจเรา….เราโกรธ
เหตุปัจจัยทางกายที่ทำให้เรารู้สึกหงุดหงิด ก็มี อารมณ์โทสะครอบงำจิตใจของเรา เรารู้สึกหงุดหงิด ก็มี อย่างไรก็ตามเมื่อเรารู้สึกหงุดหงิด เราจะรู้สึกว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง ใครจะอยู่รอบตัวเรา น่าโกรธทั้งนั้น เราจะรุ้สึกว่า เขาคิดไม่ดี พูดไม่ดี ทำอะไรก็ไม่ดี น่าโกรธ สมควรโกรธ …
ครูบาอาจารย์สอนไว้ว่า เหตุที่สมควรโกรธนั้นไม่มี อย่าเชื่อความรู้สึก อย่าเชื่อความคิด เพราะมันไม่แน่
ความโกรธเปรียบเหมือนอาหารไม่อร่อย
หากมีใครนำมาให้เราแล้วเราไม่รับ ผู้ที่นำมาให้ก็ต้องรับกลับไปเอง
ความโกรธก็เช่นเดียวกัน เมื่อเขาโกรธเรา แล้วเราเฉยๆ ก็เท่ากับเขาโกรธตัวเอง
หากเราโกรธตอบ ก็เหมือนกินอาหารไม่อร่อยนั้นด้วยกัน
เมื่อเกิดอารมณ์โกรธ โมโห การหายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ จนมีสติสัมปชัญญะ มีความรู้สึกตัวทั่วถึงลมหายใจแล้ว อารมณ์โกรธก็ตั้งอยู่ไม่ได้ เขาก็ต้องยกอาหารนั้นกลับคืนไป
คัดลอกจากหนังสือ “ชั่วโมงแห่งความคิดดี” (คู่มือเบื้องต้น อานาปานสติ) พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก










